مفهوم «خودروی اقتصادی» در ایران سالهاست که از یک راهکار حمایتی برای اقشار کمدرآمد و متوسط به کلافی سردرگم میان سیاستگذاران، خودروسازان و بازار تبدیل شده است. خودرویی که طبق تعاریف بینالمللی باید با هزینهای معادل چند ماه درآمد میانگین یک خانوار در دسترس باشد، در عمل یا قربانی افت شدید کیفیت و استاندارد شده یا با جهشهای پیدرپی ارزی، برچسب نجومی میخورد و از سبد خرید اکثریت جامعه پر میکشد.